မိဘဟူသည္ ေလာက၏ အနစ္အနာခံျခင္းကို သ႐ုပ္ေဆာင္ရေသာ အထင္ရွားဆံုး ဇာတ္ေကာင္မ်ိဳး ျဖစ္သည္။ မုတ္ေကာင္၌ျဖစ္ေသာ ပုလဲျမတ္ရတနာကဲ့သို႔ ရင္၌ျဖစ္ေသာ သားသၼီး ကို ျမတ္ႏိုးသည္ျဖစ္၍ လည္းေကာင္း‘ရတနာ’ ဟုအမွတ္ ထားၾကကုန္၏။
ျမစ္ေရသည္ အစုန္သာစီးၿမဲျဖစ္ သလို မိဘေမတၱာသည္ မိမိတို႔မွျဖစ္ေသာ သားသၼီးတို႔သာ စီးဆင္းၿမဲျဖစ္ေလ၏။ ရတနာ ေ႐ႊတိုက္၌ အေစာင့္က် တံခါးမႈးသည္ မိမိတာ၀န္ရွိသမွ် ကာလပတ္လံုး တာ၀န္ႀကီးစြာ ၊ ပင္ပန္းႀကီးစြာ ၊ လံုးလႀကီးစြာ၊ ေၾကာင့္ၾကႀကီးစြာ၊ ႏွလံုးႀကီးစြာ၊ အဖ်က္ရန္ဟူသမွ်ကို သက္စြန္႔ဆံဖ်ား မနားမရပ္ မျပတ္ေသာသတိႏွင့္ ေစာင့္ၾကည္႔၍သာ ေနသကဲ့သို႔ မိဘသည္လည္း လက္မလႊတ္ေသးေသာ သားသမီးတို႔အား ေန႔မအားညမနား စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ေစာင့္ၾကည္႔လ်က္သာ ေနၾကရကုန္၏။
ပန္းပင္သည္ အပြင့္ကို ပြင့္ေသာ္လည္း ကိုယ္ပန္ရန္ မဟုတ္သကဲ့သို႔ သစ္ပင္သည္ အသီးကိုသီးေသာ္လည္း ကိုယ္စားရန ္ မဟုတ္သကဲ့သို ႔ မိဘသည္ သားသမီးကိုေမြးျမဴေသာ္လည္း ကိုယ္သံုးရန္ မရထိုက္ေသာ ပုထုဇဥ္မ်ိဳးသာ ျဖစ္သတည္း။
မိဘသည္ ၿမီးစားႏွင့္လည္း တူလွေပ၏ သားသမီးတို႔သည္ မိဘထံမွ တစ္သက္လံုး ေႁကြးေဟာင္းမ်ားကို ေတာင္းဆိုလ်က္သာ ေနၾက၏။ ၾကက္ ၊၀က္ တို႔ကိုတစ္ပါးသူသို႔ ေရာင္းခ်ျခင္းျဖင့္ အရင္းကိုသာမက အက်ိဳးအျမတ္ကိုပါ ရရွိႏိုင္ကုန္၏။ မိဘမႈကား သားသမီးတို႔က ို တစ္ပါးသူသို႔ ေပးလိုက္ရေသာအခါ အက်ိဳးအျမတ္ကို မဆိုထားဘိ အရင္းအႏီွးကိုပါ အိတ္စိတ္၍ ေပးၾကရကုန္၏။ သားသမီး ဒါဇင္မကကို ေမြး၍ ေကၽြးရေသာ္လည္း မိဘသည္ အၿပံဳးကို ပန္းပန္လ်က္သာ ေန၏။
မိဘႏွစ္ပါးကို ေကၽြးရမႈကာ သားသမီးတစ္ဒါဇင္သည္ ႏွံလံုးအျခင္းကို ကုသည္ပင္မေပ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ေခ်။
ဒါေလးက ဆရာ ဦးဆန္လြင ္ ေရးခဲ ့တဲ့ဒသ နေလးပါ...
No comments:
Post a Comment